۱۴۰۴-۱۲-۲۷
رضا بی شتاب
بازرگانانِ مرگ
حافظ(1):
از آن به دیرِ مغانم عزیز می دارند
که آتشی که نمیرد همیشه در دلِ ماست
رضا بی شتاب
جهان مجروحِ جهل وُ جنگ وُ ویرانی
سخن در سینه می سوزد چو زندانی
خطر خیزد فریب وُ فتنه می تازد
فغان از نقشۀ شوم ات که شیطانی
حبابِ مهربانی ارمغانِ تو
سخن مصلوب وُ سرگردان تو رحمانی!
جذامِ جنگِ بازرگانِ مرگِ آور
مجزا می کُنَد از زندگی جانی
کجا نجوایِ مادر را بیابی تُو
که آوازش شکسته نقشِ حیرانی
مگر گُم شد دگر آغوشِ گهواره
که گُل پَرپَر زد وُ بشکسته گُلدانی
مگر ارزد پشیزی عشق وُ آرامش!؟
نگه پژمُرده باید جان پریشانی
زِ آزادی حذر باید که نازل شد
سخن محبوسِ کابوسِ بیابانی
دلِ غمبارِ ابرِ رهگذر بنگر!
پُر از بغضی جگر سوزست وُ بارانی
به خاکستر نشستی ای وطن ای جان!
زمین وُ آسمان گریانِ بُستانی
درون خسته برون خسته زِ خصمانی
میانِ دشمنان گردیده قربانی
خبر آمد که بی یاری وُ بی یاور
که اشکِ ناگهان بگرفته چشمانی
تُرا هر لحظه آواری به سر ریزد
نه پنهانی که آغازی زِ پایانی
فضایِ ذهنِ پروازی به زنجیری
اسارت کِی پذیرد جان که توفانی
تو خورشیدی وُ تاریخِ جهان ایران!
چنان روشن که جاویدان فروزانی
شکوفایی وُ شیدا وُ تماشایی
تُو آن آوازِ زیباییِ یزدانی…
بیاور هیزم وُ آتش مُهیّا کُن!
شکوهِ آتشی اینک که تابانی
بیا مطرب طریقِ عاشقی بنواز
سراپا آتشی از عشقِ ایرانی
سه شنبه 26 اسفندماه 1404///17 مارس 2026
ــــــــــــــــــــــــ
1-حافظ به سعیِ سایه صفحۀ 99.چاپ دوم:1373.تهران نشر کارنامه
