امروز در ادامه پروسه انحلال و خلع سلاح پ ک ک، گروهی از نیروهای مسلح این جریان اسلحههای خود را زمین گذاشته و آتش زدند. برای بخشی از فعالین سیاسی، تحلیلگران و ناظران، پروسه انحلال پ ک ک و خلع سلاح این جریان غیرمنطقی و غیرقابل فهم است. کسی نمیداند و هیچ اطلاعات رسمی وجود ندارد که آیا در پشت پرده توافقاتی صورت گرفته است؟ قدرتهای بزرگ از جمله آمریکا بر این پروسه نظارت دارند؟ آیا این پروسه در ارتباط با کردستان سوریه قابل توضیح است؟ و سوالات بسیار دیگری. پ ک ک یک جریان بیتجربه و ناآگاه نیست، چگونه در مدت کوتاهی به این نتیجه رسید که خود را منحل و سلاحهایش را زمین بگذارد.
مذاکره با هارترین دشمن از جمله دولت فاشیستی ترکیه نیز، بخشی از مبارزه است، اما متاسفانه نمیتوان عنوان مذاکره را هم برای این پروسه انتخاب کرد. در این زمینه چند نکته را لازم به بیان میدانم.
یکم- این پروسه نه مذاکره است و نه توافق. چگونه ممکن است که حزبی که چندین دهه مبارزه فداکارانه را با یکی از حکومتهای فاشیست منطقه انجام داده است، بدون آزادی رهبران سیاسی از جمله آقای اوجالان، صلاحالدین دمیرتاش، فیگن یوکسکداغ و شماری زیادی از رهبران حزب دموکراتیک خلق و دهها هزار هوادار و عضو این حزب در زندان، خود را نه تنها منحل کند، بلکه سلاحهای خود را به زمین بگذارد.
دوم- در مذاکره از هر دو طرف هیئت های انتخاب میشوند. هر دو طرف همدیگر را به رسمیت میشناسند. از آژیتاسیون علیه یکدیگر کوتاه میآیند. خواستهها و مرزهای دو طرف شنیده میشود و سپس یک هئیت میانجی که مورد قبول هر دو طرف هم هست، حضور دارد. چرا که اساسا در چنین مذاکراتی هیچ اعتماد متقابلی وجود ندارد. فراتر از آن نهادهای بینالمللی نیز میبایست بر مفاد مذاکرات نظارت داشته باشند تا اساسا روند مذاکره پا برجا بماند و طرفها مفاد مورد مذاکره را نقض نکنند. آنچه که جالب است این هست که نه تنها هیچکدام از موارد بالا صورت نگرفته است، بلکه اساسا دولت ترکیه نه از مذاکره، حل مسئله و یا توافق، بلکه از پایان یافتن ترور و پیروزی ارتش ترکیه صحبت میکند.
سوم- چگونه ممکن است اردوغان را با دستهای خالی دمکراتیک کرد؟!
اردوغانی که نماینده راستترین و خطرناکترین جریان حاکم بر ترکیه است. اردوغانی که حتی نیروهای میانه را نیز تحمل نمیکند و سران حزب جمهوری خلق ترکیه را با اتهامات واهی روانه زندان میکند، شهردار های منتخب مردم را به خصوص در شهرهای کردنشین عزل و زندانی میکند و آزادیهای سیاسی را به صورت بیسابقهای محدود کرده است. این جریان حاکم نه قابل رفرم است و نه اساسا بنا به ماهیت نژادپرستانه اش حاضر است حزب منحله پ ک ک را شریک سیاسی خود کند.
تا اینجای کار اردوغان بدون اینکه کوچکترین امتیازی داده باشد و یا تضمین امتیازی را داده باشد و یا زندانیان سیاسی را آزاد کرده باشد، پ ک ک را منحل کرده است و اولین گروه از این حزب، اسلحه های خود را زمین گذاشتند.
شورش کریمی
