49
الهام فتحی
الهام فتحی ۱۶ آذر امسال در شرایطی فرا میرسد که دانشگاه های ایران یکی از سخت ترین دوره های امنیتی تاریخ معاصر خود را پشت سر میگذارند. سه سال پس از خیزش «زن، زندگی، آزادی»، دانشگاه دوباره به همان جایگاه تاریخی خود بازگشته است: صحنهای که در آن شکاف میان جامعه آزادیخواه و حکومت اقتدارگرا به آشکارترین شکل ممکن دیده میشود. در چنین فضایی، بازخوانی ۱۶ آذر نه یادبود یک اتفاق، که فهم یک تداوم تاریخی و سیاسی است؛ تداومی که بیش از هفت دهه ریشه دارد و از مبارزه دانشجویان با استبداد، بیعدالتی و سلطه شکل گرفته است. 16 آذر ۱۳۳۲، چند ماه پس از کودتای ۲۸ مرداد، زمانی که دانشگاه تهران به یکی از کانونهای اعتراض علیه دخالت خارجی و اقتدارگرایی داخلی تبدیل شده بود، سه دانشجو دانشکده فنی؛ مصطفی بزرگنیا، احمد قندچی و مهدی شریعت رضوی بهدست نیروهای نظامی کشته شدند. از آن روز تا امروز، دانشگاه هر بار که به پرسش آزادی، استقلال و عدالت نزدیک شده، با خشونت مواجه شده است. اما در برابر این خشونت، همیشه مقاومت شکل گرفته؛ مقاومتی که حافظه تاریخی ۱۶ آذر را ساخته است.
پس از قتل حکومتی مهسا «ژینا» امینی و با آغاز خیزش سراسری در ۱۴۰۱، دانشگاه دوباره به محور اعتراضات اجتماعی بدل شد. دانشجویان در دهها دانشگاه کشور با شجاعتی کم نظیر در برابر سرکوب ایستادند. بازداشت، تعلیق، محرومیت از تحصیل، احکام قضایی و فشارهای امنیتی به امری روزمره تبدیل شد. بسیاری از فعالان دانشجویی ماهها در انفرادی و بازداشتگاهها گذراندند و روند فزاینده کمیتههای انضباطی، فضای دانشگاه را به یک پادگان خاموش شده تبدیل کرد. در این میان، نام هایی مانند هستی امیری، ضیا نبوی، علی یونسی، امیرحسین مرادی، پویا قبادی، وحید بنی عامریان، مطهره گونهای، به نشانههایی از تداوم سرکوب بدل شدند. در کنار آنها، یاد مهسا (ژینا) امینی، نیکا شاکرمی، سارینا اسماعیل زاده و مهرشاد شهیدی، که هرچند دانشجو نبودند اما به چهرههای مرکزی حافظه جمعی نسل جدید تبدیل شدند، نشان میدهد که مبارزه آزادیخواهانه گسترهای فراتر از دیوارهای دانشگاه پیدا کرده است…
برای مطالعه بیشتر مطلب به سایت رادیو زمانه مراجعه فرمایید.
#۱۶_آذر_روز_دانشجو
#دانشگاه_سنگر_آزادی
#دانشجو_میمیرد_ذلت_نمیپذیرد
#زن_زندگی_آزادی
