روز پیشمرگ کومه‌له‌!!

روزگاری نچندان دور در سرزمینی فقرزده که زخم ناعدالتی برپیکرش قصه و حکایتی دیرینه داشت جمعی انسان ( زن و مرد) پرچمی را برافراشتند که بر آن آزادی و برابری و نوید یک زندگیی انسانی حک شده بود. آنها حرف از دل مردمی محروم و رنج دیده ای می زدند که از عدالت و امکانات آن جامعه چیزی جز و فقر و فلاکتش را به ارث نبرده بودند. آنها مبارزینی تازه کار ولی صمیمی و مصمم بودند حرف اول و آخرشان دفاع از حرمت وکرامت انسان بود. به تدریج آوازه شان به گوش همه رسید چون ازنوعی دیگر بودند با انچه که تا آن زمان بود فرق داشتند، زیرا آنها نوآوری سیاسی به صحنه سیاست در جامعه اضافه کردند از برابری زن و مرد میگفتند،از حقوق مردم محرم و زحمتکش در جامعه حرف میزدند. آن زمان گفتن از این موضوعات رایج نبود ولی پرچمی که آنها به اهتزاز در آورده بودند چیزی خلاف جریان بود از جنس سازش و مماشات نبود. موضوع آنها تغییر در زندگی انسان بود وجود آنها خودش یک تعییر ویک امید تازه در آن جامعه فقر زده بوجود آورد. آنها از منفعت شخصی و خصوصی خود گذشته بودند و جامعه را موضوع کار خود می دانستند انسان و انسانیت موضع کارشان بود و مردم فقز زده کردستان را لایق و شایسته زندگی بهتری میدانستند. طولی نکشید، تو دل مردم جا پیدا کردند ومحبوبیت و آوازه شان در کردستان به همه جا رسید. اگر آنها در آن زمان پرچم انسانیت و آزادی زن را بلند نمیکردند، کسی یا جمع دیگری این کار را نمیکرد.گفتن از محرومان جامعه از ازادی و برابری وپایبندیشان به حقوق مساوی زن و مرد و دفاع از آن مد نبود ولی آنها با جسارت از آن گفتند و آگاه گری کردند . در همان حال وجود آنها لرزه بر اندام ارتجاع اسلامی و حکومت آخوندی وقت انداخت،از وجود پیشمرگان کومه له ناآرام شدند زیرا آنها منبع آگاهی شدند و این برای ارتجاع خوشایند نبود.

 

با وردو پیشمرگان کومه له جامعه وارد فاز دیگری از سیاست شده بود نوع سیاست و حرفهایشان در رگهای جامعه خون تازه ای به جریان انداخت و خود به نقظه امید تبدیل شد. آنها با سرسحتی و زحمت خود با فداکاری و رزمندگی سیاست را در کردستان عوض کردند همان زمان با جان باختن اولین نفرشان آن روز را روز پیشمرگ کو مه له نامیدند. امروز روز پیشمرگان میدان نبرد است که کومه له را به اوج رساندند. آنها از جمعی کوچک به یک جنبش اجتماعی تبدبل شدند. این نتیجه کار و جسارت آنهایی بود که در میدان عملی مبارزه حضور داشتند، زخمی شدند، جانشان را دادند و امروز هزاران از آنها در قید حیاط هست و شخصا آرزوی سلامتی و تندرستی برایشان دارم و این روز را به آنها تبریک میگویم. در این تصویر نقش مردم کردستان پشتیبانهایشان، دلسوزیها و فداکاریهایشان همکاریها و کمک های بی دریغشان فراموش نمیشود اگر آنها نبودند ما هم نبودیم

صالح گویلی