به یاد رهبر برجستە، خستگی ناپذیر و سخنگویی جسور شورای شهر سنندج رفیق صدیق کمانگر

 

امروزجمعە ١٣ شهریورماه سال ١٤٠٥ خورشیدی برابر با ٤ سپتامبر ٢٠٢٦میلادی، سالروز جانباختن رفیق “صدیق کمانگر”، چهره شناخته شده جنبش کمونیستی ایران، از رهبران و سازماندهندگان اصلی جنبش انقلابی کردستان، وکیل مدافع ستم کشان در دوران رژیم شاه ، عضو کانون وکلای ایران،  سخنگوی جسور شورای شهر سنندج و عضو کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران و کومه له و آژیتاتوری برجسته و از رهبران محبوب مردم ستمدیده کردستان است. 

 رفیق صدیق کمانگر ساعت ٢ نصف شب ١٣ شهریورماه سال  ١٣٦٨ خورشیدی و دو روز بعد از سخنرانی در سالگرد تاسیس حزب کمونیست ایران ، در محل کارش در یکی از مقرات نظامی کومه له در نزدیکی شهر رانیه در کردستان عراق و پس از نوشتن آخرین مطلب برای رادیو “صدای انقلاب ایران”، (رادیو کومه له)، توسط مزدوری که در صفوف پیشمرگان کومه له از جانب رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی سازماندهی شده بود، ترور و یک ساعت بعد جان باخت.

 

صدای کە از متن انقلاب و حمایت تودەای برخاست

 

جمهوری اسلامی از همان جلسات نخست سنندج کە به “نوروز خونین سنندج” معروف شد و میان نمایندگان مردم کردستان ، بویژه نمایندگان شهر سنندج  با سران و رهبران جمهوری اسلامی در این شهر به منظور اتش بس و پایان دادن به جنگ ارتجاعی رژیم تازە به قدرت رسیدە با مردم مقاوم سنندج رویدادە بود ، خشم و تنفر عمیقی نسبت به رفیق صدیق کمانگر در دل داشت. سران رژیم کە به جز خمینی تقریبآ همه، در نشست سنندج حضور داشتند و در برابر سوال تحریک آمیز “طالقانی” کە پرسیدە بود “صدیق کمانگر کیست کە فرمان حملە به پادگان سنندج را صادر کردە است “؟ با جواب قاطع و جسورانه صدیق کمانگر کە از میان حاضرین در جلسە، دلیرانه به پا می خیزد و با صدای بلند و رسایش میگوید ” من صدیق کمانگر هستم و در برابر فرمان یورش شما به مردم شهرم ، فرمان مقاومت و خلع سلاح پادگان را صادر کردەام ” ، میخکوب و به هر وسیلەی کە شدە بهشتی و رفسنجانی و دیگران در صدد پینه کردە سخنان “طالقانی”  و آرام کردن ایشان و جلسە بر می آیند. جمهوری اسلامی و سرانش از آن جلسە، وحشت از صدیق کمانگر بعنوان رهبر تودەای ، فرماندەای جسور، زبان آتشین انقلاب ، سخن وری کم نظیر و سازماندە انقلاب آیندە را در دل داشتند و در فکر انتقام و ترورش بودند. این نقشە کثیف و هدفمند ، متاسفانه در سحرگاه ١٣ خرداد ٦٨ توسط یکی از عوامل و مزدوران حکومتی عملی شد. 

صدای قاطع و غرورآفرین صدیق کمانگر در آن نشست، در برابر رهبران جمهوری اسلامی که در افکار و پراتیک خود فاشیسم تحمیل‌شده بر ایران و کردستان را نمایندگی می‌کردند، صدایی برخاسته از جوش‌وخروش انقلاب ۵۷ و از دل خیابان‌ها و میدان‌های سنندج انقلابی بود. صدایی سرشار از اعتمادبه‌نفس و اعتماد به مردمی که پشتیبانش بودند. صدایی که مانیفست مقاومت و نبرد قهرمانانه آینده کردستان را در همه عرصه‌ها و میدان‌ها را نوید  و سازمان ‌داد.

با از دست دادن رفیق صدیق کمانگر، جنبش کارگری و کمونیستی ایران و جنبش انقلابی و رزمندە کردستان یکی از رهبران برجسته و کومه له و حزب کمونیست ایران نیز یکی از سیاست گذاران دوراندیش ،صادق و خستگی ناپذیر خود را از دست دادند. خلاء عدم وجود رفیق صدیق کمانگر و دەها رهبر و چهرە انقلابی ، رزمندە ، سوسیالیست ، صادق و فداکار در صفوف کومەلە و حزب کمونیست ، بە مشکلات عدیدە بعدی تبدیل شد و هیچگاە موقعیت تشکیلاتی ، اجتماعی ، سیاسی ، مبارزاتی و جایگاە آنان ترمیم نگردید و تشکیلات را با خسران عظیم و فاجعەباری روبرو کرد. 

 

صدیق کمانگر رفت، اما صدایش هرگز خاموش نشد

 

یاد او در حافظه مبارزاتی و انقلابی مردم کردستان، در تاریخ مبارزه برای آزادی و برابری و در آرمان‌های نسلی که برای جامعه‌ای عاری از ستم و استثمار مبارزه کردند، همچنان زنده است. هنوز هم صدای پرصلابت صدیق کمانگر برای نسلی کە آنان را نمایندگی و رهبری کرد، طنین انداز و برای نسل نو، برای انقلابیون و رزمندگان انقلاب “زن، زندگی،آزادی”  آموزندە ، راە گشا و هرگز خاموش نخواهد شد. 

در این روز یاد و خاطرە رفیق صدیق کمانگر و تمامی جان‌باختگان راه آزادی، برابری و سوسیالیسم را گرامی می‌داریم. یاد آنان را تنها با خاطره زنده نگەداشتن، پاس نمی‌داریم، بلکه با ادامه مبارزه برای جهانی عاری از استثمار، ستم و تبعیض، کە بە گور سپردن جمهوری اسلامی از نخستین قدمهای آن خواهد بود، ارج می نهیم. یاد آن عزیزان را با شعلەورساختن مجدد انقلاب “زن ،زندگی، آزادی” کە در روزهای منتهی بە آغاز آن هستیم و پایان دادن بە فاشیسم اسلامی حاکم بر ایران و کردستان ، زنده نگه خواهیم داشت .

 

١٣ شهریور ١٤٠٥ خورشیدی

٤سپتامبر ٢٠٢٦