چه زود رفتی!

او نه‌تنها مبارزی استوار، بلکه انسانی عمیقاً شریف، اجتماعی و سرشار از حس همدلی و مسئولیت بود. حضورش در میان مردم، گرمایی از امید و نیرویی از باور به آینده‌ای بهتر می‌پراکند. همین ویژگی‌ها بود که او را به چهره‌ای محبوب، الهام‌بخش و ماندگار در سنندج و سراسر منطقه بدل کرد؛ انسانی که نامش در حافظهٔ جمعی، با شرافت و پایداری گره خورده است. درگذشت ناگهانی رفیق توفیق، اندوهی سنگین بر دل‌هایمان نشاند. فقدان او، تنها از دست دادن یک دوست یا همرزم نیست، بلکه خاموش شدن چراغی است که سال‌ها مسیر امید و مبارزه را روشن می‌کرد. باور این فقدان دشوار است؛ گویی بخشی از خاطرات مشترک، رؤیاهای ناتمام و روزهای روشن زندگی‌مان نیز با او به خاموشی گراییده است.

 

توفیق برای من، تنها یک همرزم نبود؛ بلکه یار و همراه روزهای سخت و شیرین، و دوستی بود که حضورش همیشه سرشار از انرژی، انگیزه و شور انقلابی بود. او با نگاه امیدوار و ارادهٔ استوارش، در دل‌ها نیرو می‌دمید و ما را به ادامهٔ راه فرا می‌خواند.

 

در این اندوه بزرگ، با قلبی لبریز از غم و حسرت، صمیمانه به شیرین عزیز، فرزندان نازنینش، و تمامی خواهران، برادران و بستگان گرامی رفیق توفیق تسلیت می‌گویم و خود را شریک این داغ سنگین می‌دانم. بی‌تردید یاد و نام او در دل‌ها زنده خواهد ماند و راهی که با باور و فداکاری پیمود، الهام‌بخش نسل‌های آینده خواهد بود.

یادت گرامی است رفیق

۲۴ مارس ۲۰۲۶