سایت گویا که به دلیل “لینکدونی” بودنش روزگاری مراجعان و حتی مخاطبانی نیز داشت و از جایگاه نسبی برخوردار بود، اکنون بنا به دلایل مختلف (احتمالاً مالی)، چنان به سوی جانبداری کورکورانه از رضا پهلوی و هواداران متعصب و فحاش او چرخیده است که گویی این سایت کاملاً “زرد” شده, و رسالت روزنامه‌نگاری را با وظیفه تبلیغات سیاسیِ اجاره‌ای اشتباه گرفته است؛ سقوطی خفت‌بار از “لینکدونی” به “فحش‌دونی”، از رسانه‌ای با اعتبار نسبی به تریبون سلطنت‌طلبان و جولانگاه فحاشان شاه‌اللهی!
نمونه رسوای این انحطاط، مطلب اخیر سایت گویا علیه علی کریمی است. کریمی تا دیروز، یعنی زمانی که از رضا پهلوی حمایت می‌کرد و حتی به مخالفان او حمله می‌برد، برای همین جماعت قهرمان و مایه افتخار بود و حتی از سوی یاسمین پهلوی لقب “مرد هفته” گرفت. اما کافی بود زبان به کوچک‌ترین انتقاد بگشاید تا ناگهان به فردی بی‌سواد، بی‌ظرفیت، خائن و حتی مزدور جمهوری اسلامی تبدیل شود! صرف‌نظر از فضای مجازی که به لجن زاری از فحاشی سطلی‌ها تبدیل شده است، اکنون در سایت گویا نیز علناً علیه او و دیگر منتقدان پهلوی از الفاظ به‌شدت زشت، رکیک و جنسی، از جمله توهین به مادر و خواهر وی، استفاده می‌شود.
این منطق خطرناک فرقه‌ای را باید به‌درستی شناخت: تا زمانی که مدیحه‌سرای شاهزاده باشی، قهرمانی و “مرد هفته”؛ اما به‌محض آنکه استقلال رأی از خود نشان دهی، مستحق تحقیر، تخریب و تکفیر می‌شوی. در چنین فرهنگ سیاسیِ مبتذل و لمپن‌مآبانه‌ای، معیار شرافت و اعتبار انسان‌ها نه شخصیت، شایستگی و عملکردشان، بلکه میزان سرسپردگی و اطاعت از شاهزاده‌ای بی‌تاج‌وتخت است!
سایت گویا عامدانه و با جهت‌گیری مشخص مطالبی را منتشر می‌کند، آن هم با آگاهی کامل از اینکه فحاشان سلطنت‌طلب که در میانشان شترگاوپلنگ‌های به‌اصطلاح “جمهوری‌خواه سلطنت‌طلب” نیز یافت می‌شوند, همچون مور و ملخ به زیر این مقالات و بخش دیدگاه‌ها هجوم می‌آورند و فرد منتقد را آماج فحاشی‌های خود قرار می‌دهند.
لذا شرم‌آورتر از همه میدان‌داری فحاشان در بخش دیدگاه‌های گویاست؛ جایی که به‌جای نقد و استدلال، سیلابی از ناسزاهای رکیک، اتهامات بی‌سند و ترور شخصیت علیه منتقدان پهلوی جاری شده است. گویی سایت گویا منتقد پهلوی را به میدان می‌آورد تا لشکر فحاشان شاه‌اللهی با دشنام و لجن‌پراکنی به استقبالش بروند. این دیگر روزنامه‌نگاری نیست؛ مدیریت کینه، ترویج انتقام‌جویی و میزبانی از ابتذال شرّ است.
گردانندگان گویا نمی‌توانند تتمه مسئولیت اخلاقی خود را پشت عنوان “نظرات کاربران” پنهان کنند. رسانه‌ای که صفحاتش به محل انتشار چنین هتاکی‌هایی تبدیل می‌شود، پیش از آنکه اعتبار منتقدان را تخریب کند، حیثیت و اعتبار حرفه‌ای خود را به حراج گذاشته است. خفت‌بارتر آنجاست که به‌اصطلاح ناظران بخش دیدگاه‌های سایت گویا، انتقادات از پهلوی را حذف می‌کنند، اما به بدترین و رکیک‌ترین فحاشی‌ها علیه منتقدان اجازه انتشار می‌دهند. این دیگر صرفاً بی‌مسئولیتی نیست؛ نوعی اعمال سانسور گزینشی و حمایت عملی از فرهنگ استبداد مطلقه و فحاشی دهن دریده است.
پرسش اساسی اینجاست: چه بر سر گویا آمده است که چنین آشکارا از اصول حرفه‌ای روزنامه‌نگاری فرسنگ ها فاصله گرفته است؟ آیا مشکلات مالی، درآمدهای تبلیغاتی و حمایت‌های اقتصادی محافل سلطنت‌طلب و کمک‌های اعراب و دیگران در این چرخش نقش داشته‌اند؟ اگر بقای اقتصادی یک رسانه به رضایت و حمایت مالی یک جریان سیاسی گره بخورد، استقلال آن نخستین قربانی خواهد بود. در چنین بازاری، دیگر حقیقت تعیین‌کننده موضع رسانه نیست؛ این پول است که جهت قلم را مشخص می‌کند. چه معامله حقارت‌باری است آن‌گاه که اعتبار چندین‌ساله یک رسانه در برابر درآمدهای تبلیغاتی و منافع مالی به حراج گذاشته شود!
گردانندگان گویا باید روشن کنند که مرز میان استقلال تحریریه و منافع اقتصادی آنان کجاست. طنز تلخ ماجرا آنجاست که این مدعیان آزادی و دموکراسی، هنوز به قدرت نرسیده، تحمل انتقاد یکی از حامیان سابق خود را ندارند. کسانی که امروز پاسخ اختلاف‌نظر را با دشنام، اتهام، تخریب و ترور شخصیت می‌دهند، چگونه می‌توانند مدعی آزادی، دموکراسی و تکثر سیاسی باشند؟ استبداد پیش از آنکه بر تخت قدرت بنشیند، در ذهن انسان‌های حقیری زاده می‌شود که مخالفت را خیانت و بیعت و اطاعت را فضیلت می‌دانند. به همین دلیل بارها نوشته ام که بازگشت استبداد مطلقه سلطنتی برای ایران فاجعه بار و باعث جنگ داخلی و حتی فروپاشی ایران خواهد شد.
سایت گویا مانند دیگر سایت های سلطنت طلب, دیگر نه رسانه‌ای مستقل، بلکه کُپی مضحک تلویزیون یک کلاغ چهل کلاغ ایران اینترنشنال و تابلویی زرد بر سرِ درِ دکان “سلطنت مطلقه” خواهد بود؛ دکانی که در آن به‌جای اندیشه، دروغ و هتاکی و تعصب عرضه می‌شود و به‌جای استدلال، دشنام و اخبار کذب. چه سقوط خفت‌باری! از اعتبار قلم تا ابتذال فحاشی؛ از استقلال نسبی رسانه‌ای تا اسارت در بند زر و تملق! و در پایان، به گمانم این بیت مشهور از مثنوی مولانا، در حکایت پادشاه و کنیزک، به‌خوبی مصداق این ماجراست: “زر خرد را واله و شیدا کند, خاصه مفلس را که خوش رسوا کند”.
عبدالستار دوشوکی
